Nationale Geluids- & Diaklankwedstrijd 2006

8 april 2006, De Veluwehal te Barneveld

Nationale Geluidswedstrijd

Jury:

- Michael Fahres (programmamaker NPS radio, maker soundscapes)
- Frits Enk (hoorspelproducent, Stichting Van Oor tot Oor)
- Peter van Turennout (geluidsamateur)

De inzendingen en de uitslag:
 

Cat. A Hoorspelen en klankbeelden

Toen was geluk – maar niet echt – heel gewoon – Ton Berkhout (7:59)
Naar aanleding van de tv-serie heeft Ton een hoorspelversie geschreven met een knipoog naar de geluidsamateurs van vroeger die in geluidsbanden knipten om montages te maken. Alle geluiden zijn zelf opgenomen.

Surround Trocadero – Hans Ippel (3:08)
Sfeerimpressie van het 9 verdiepingen tellende entertainment centrum Trocadero in Londen, gemaakt tijdens een bezoek in 1998 met binaurale techniek door de microfoons op het eigen hoofd te dragen aan een hoofdband.

Gejaagd door de Tijd – Pieter Verhard (8:03)
Eerste deel van een drieluik met "Sneeuwvlokken in de raderen" (cat C2) en "Liberate Tuteme Ex Infernis" (cat E). Een man die zijn tijd nooit goed kan inplannen, verschijnt veel te laat voor een sollicitatiegesprek. Toch voelt hij dat er vandaag een keerpunt in zijn leven nadert. Krijgt hij die baan of niet?

Cat. B Reportages

Volksliedjes – Han Haanstra (4:54)
Gefascineerd door de puurheid van volksliedjes in de natuurlijke omgeving van een visserskroeg nam Han deze liedjes op met de eerste Philips cassetterecorder met bijbehorende microfoon. we praten dan over mei 1967.

Cat. C1 Akoestische muziekopnamen

Weense straatzangers – Wally Huisman (2:24)
In een van de drukke winkelstraten van Wenen zongen deze zangers hun bijzondere liederen.

Metropolis / The Enchanted Trumpet – Jan van der Veer (4:47)
Opname gemaakt op de jaarlijkse solistenmiddag van het Dordrechts Philharmonisch Orkest. U hoort Herman van Rooien (vleugel) en Rik Geertsema (trompet).

A cantar a ona nina – Ton Berkhout (2:59)
Een folkloristische Chileense polka door 20 zangeressen en een gitaar. Het dameskoor Wanaisa telt leden uit 12 verschillende landen. Kort samengevat komt de inhoud neer op: “Ik leerde een meisje zingen en in elke noot gaf ze mij een zoen”.

Kaleidoscoop – Nico Warnaar (3:21)
Het gamalan orkest “Ensemble Gending” speelt op dit klassieke Javaanse muziekinstrument geen Indonesische muziek maar juist nieuwe werken. Dit stuk is speciaal gemaakt voor dit orkest door de Nederlandse componiste Sinta Wullur. De opname is in de Buurkerk te Utrecht gemaakt op de Nederlandse Muziekdagen 2006.

Hij was maar een clown – Henny Visser (2:10)
Damesorkest “Tied Sat” was in carnavalsstemming bij het spelen van dit nummer op camping de Höfte.

De bij – Piet Luitwieler (1:15)
Een korte opname van het Apeldoorns Vocaal Ensemble. De compositie is van F. Bridge.

Heideweek Percussiegroep – Hans Ippel (3:48)
Tijdens het straatfestival Heideweek 2001 in Ede heeft Hans diverse muziekgroepen opgenomen. Van deze percussiegroep was de naam niet te achterhalen, wel speelden ze op turbosnelheid, met een combinatie van klassieke drumband, Braziliaanze instrumenten en Schotse taboers/snaredrums.

Cat. C2 Elektronische muziekopnamen

Sneeuwvlokken in de raderen – Rxxxxx Vxxxxx (4:20)
Tweede deel van een drieluik met "Gejaagd door de tijd" (cat A) en "Liberate tuteme ex infernis" (cat E). Een flinke sneeuwval ontregelde het verkeer op een moment dat Reinier eigenlijk weg wilde. Ook de drukke agenda van de mens wordt dus ontregeld door iets vredigs als sneeuw. De witte sneeuw doet je stemming veranderen van onmacht tot accepteren en vervolgens genieten van de witte macht.

Cat. D natuuropnamen

Geluiden uit een Australisch bos – Johan van der Werf (2:00)
In januari 1999 stonden Johan en zijn vrouw met een camper in een bos net boven de stad Sydney en daar is deze compilatie van ’s nachts opgenomen bosgeluiden gemaakt. De bijzonder vogel is de Koekaberra.

Cat. E Montages & Diversen

Liberate tuteme ex infernis – Nico Warnaar (2:58)
Derde deel van een drieluik met "Gejaagd door de tijd" (cat A) en "Sneeuwvlokken in de raderen" (cat C2). De titel is een Latijnse spreuk die zegt “Verlos ons uit de hel”. Nico tracht de haast en complexiteit van onze maatschappij anno 2006 te verklanken. Alles moet zo snel mogelijk en iedereen is druk-druk-druk.

Baby zingt mee – Bert Aussen (0:49)
Tijdens de opname van een orkestje die oude muziek speelde, zong een baby’tje mee.

Mister “Nieuw Ongehoord Sfeervol” (NOS) journaal (2:59)
Een collage samengesteld uit teksten van Philip Freriks, afkomstig uit de vele programma’s waarin hij optreedt, van journaal tot Groot Dictee. Het resultaat is een fictief journaal met ongehoorde uitspraken.

Cat. F Opnamen van pedagogische waarde (schoolopnamen)

Geen inzendingen.

Cat. G Internationaal thema: Toekomstbeeld

Toekomstbeeld – Wally Huisman (3:11)
Schets van de toekomst door te luisteren naar het verleden. Een aaneenschakeling van muzikale geluiden zoals die klonken uit de overal aanwezige mechanische en elektrische apparaten in de laatste twee eeuwen. Alle geluiden zijn eigen opnamen.

Image of a trip in 2080 – Pieter Verhard (4:23)
In een tijdsbestek van 3 minuten van Hamburg naar hartje Parijs. Volgens Pieter zijn in 2080 alle grote steden met elkaar verbonden door een soort ondergronds buizenstelsel waarin de tijd gemanipuleerd wordt.

De Jurybeoordeling:

Categorie A – Hoorspelen en klankbeelden

Toen was geluk –maar niet echt- heel gewoon – Ton Berkhout
Een parodie op de bekende tv-serie. Nu is het heel moeilijk om een goede parodie te maken, dus Ton en zijn mede-spelers hebben het zich niet makkelijk gemaakt. Maar een beetje uitdaging kan geen kwaad, dat is een loffelijk streven. Het is ook te prijzen dat ze een eigen verhaal gemaakt hebben, met een knipoog naar de geluidsamateur. Al die voorinformatie schept verwachtingen. Na beluistering bleef de jury dan toch met een leeg gevoel staan: het verhaal is wel erg voorspelbaar en bevat weinig spanning of een onverwachtse wending. De imitaties van de karakters zijn aardig, maar ook weer niet overdreven genoeg om het een echte parodie te maken. De techniek is goed, het gebruik van sommige geluiden wat overdreven, en verder is duidelijk merkbaar dat het geheel met plezier in elkaar gezet is.

Surround Trocadero – Hans Ippel
Een bijzondere mix van eigen opnamen in een entertainment centre. Een geluidsjager die dit gewoon doet, is te loven. Hans noemt dit een klankbeeld, maar er zit eigenlijk geen verhaal in. Door de commentaarstem krijgt het een beetje de schijn van een reportage, maar dat is het ook niet, want er is geen informatie-overdracht. Wat je hoort is één lange kakofonie van geluiden, met maar heel weinig details. Voorbeeldje: Hans zegt op een gegeven moment: “op weg naar de uitgang”, dan verwacht je flitsen van de meest uiteenlopende zaken langs te horen komen. Maar nee, het blijft hetzelfde vrijwel continue lawaai. Een tip: had een ander de commentaarstem laten inspreken, dan krijg je toch extra inbreng en een minder eenzijdig verhaal.

Gejaagd door de tijd – Pieter Verhard
Een interessant gegeven: de gejaagdheid van de huidige maatschappij op de korrel genomen via een terugblik op een sollicatiegesprek. Deze inzending bevat een aantal sterke punten: de professor is mooi neergezet, tezamen met de geluids- en stemcollages blijf je daar als luisteraar door geboeid. Echter wat minder zijn de overige karakters, die komen erg gespeeld over. Het verhaal (de plot) gaat als een nachtkaars uit: de hoofdpersoon krijgt de baan aangeboden door de professor en dan… opeens niets meer. Knap overigens dat de professor de hoofdpersoon als karakter volledig weet te doorgronden puur op basis van het feit dat deze te laat is gekomen zonder verder een woord uit te wisselen. Nog een suggestie voor de techniek: let goed op voor- en achtergrond. Wat belangrijk is op de voorgrond, andere zaken in de achtergrond. Bij het interview zitten beide personen in de achtergrond, komt er dan een stukje geluid dan zitten we bij wijze van spreken met onze neus opeens tegen een trein aan.

Categorie B – Reportages

Volksliedjes – Han Haanstra
Een prachtig idee. Dat waar een Allen Lomax wereldberoemd mee geworden is (mensen en hun muziek opnemen in alledaagse situaties), deden geluidsamateurs ook, maar zij blijven onbekend. Waar ligt dat nou aan? Zijn er toch verschillen in aanpak of uitvoering? Dat zijn nou vragen waarmee Han zijn productie meerwaarde had kunnen geven. Dan wordt de opname uit 1967 deel van een totaal: de introductie is nu mager en een reflectie of conclusie achteraf ontbreekt. Een fragmentje van een Lomax-opname zou ook wonderen gedaan hebben als illustratie. Nogmaals: het achterliggende idee is groots, de uitwerking duidt helaas op haastwerk. Herkansing volgend jaar?

Categorie C1 – Akoestische muziekopnamen

Weens Straatzangers – Wally Huisman
De keuze voor een opname “zomaar” op straat is te waarderen. De omstandigheden heb je immers niet in de hand. Toch zou er meer uit te halen zijn. Er is nu veel bijgeluid van verkeer en voetgangers en de zang is nogal indirect; had Wally niet kunnen experimenteren met zijn positie? Dichterbij gaan staan bijvoorbeeld. De lage frequenties van (vracht)verkeer zouden eenvoudig met een laagfilter verwijderd kunnen worden.

Metropolis / The Enchanted Trumpet – Jan van der Veer
De eerste vraag die de jury zich stelde was: waarom twee stukken? Het eerste stuk is muzikaal gezien qua uitvoering niet zo sterk en dat verslapt de aandacht van een luisteraar voor het vervolg. De maximum tijdsduur van 5 minuten voor de categorie hoeft niet zoveel mogelijk gevuld te worden. Durf te kiezen voor één stuk! De opname zelf is mooi, klankbalans tussen vleugel en trompet is goed. Jammer dat er niet meer diepte in de opname zit. De jury begrijpt dat je niet zomaar meer microfoons neer kan zetten, maar wellicht was achteraf met wat galm processing dat beetje extra gecreëerd.

A cantar a ona nina – Ton Berkhout
Deze opname roept bij de jury louter vragen op. De opname is op verzoek van het koor gemaakt en staat los van een publieke uitvoering. Ton had alle omstandigheden dus in de hand. Waarom dan niet een locatie met een passender akoestiek gebruikt, of als dat niet kon: waarom dan niet achteraf gecorrigeerd. Zo te zien heeft Ton daar de spullen wel voor. Waarom de gitaar geen eigen microfoon gegeven, nu zit hij wel erg in de achtergrond? En vooral: waarom kiest Ton een nummer voor inzending naar de wedstrijd waar overduidelijk vervorming in zit? Jammer, hier was veel meer uit te halen.

Kaleidoscoop – Nico Warnaar
De Gamelan is een bijzonder moeilijk instrument om op te nemen. Het is heel gevoelig voor de juiste nagalm. Zo bezien is het vreemd dat de organisatie van het evenement ervoor gekozen heeft om juist een gamelan-orkest in een kerk te plaatsen; de Buurkerk in Utrecht in dit geval. De mooie klanken van de gamelans verzuipen nu in de galm van de kerk. Had Nico daar wat aan kunnen doen? Hij had wat dichterbij kunnen staan voor een meer direct geluid. Zijn toelichting maakt niet duidelijk of dat kon of niet. Wat zeker geholpen zou hebben, zijn minder gevoelige microfoons. Dan worden al die reflecties in de kerk minder geregistreerd. Niettemin een bijzondere (hoe vaak kom je een gamelan orkest tegen?) en moedige keuze van Nico om dit in te zenden.

Hij was maar een clown – Henny Visser
Eigenlijk een recht-toe-recht-aan registratie van een orkestje dat volgens Henny’s toelichting in carnavalsstemming verkeerd. Maar dan wel een carnaval van boven de grote rivieren, want als luisteraar merk je niet veel van een uitbundige stemming, zeker niet met af en toe dat wat plichtmatige gejuich op de achtergrond. Het wil daarom niet echt boeiend worden. Opvallend detail: in het rustige begin is de grote trom hard en nadrukkelijk aanwezig, en daarna, als het orkest ook harder begint te spelen, niet meer. Is hier een (automatische?) limiter aan het werk geweest, of is er achteraf met volumes gespeeld? Probeer daar een volgende keer op te letten.

De bij – Piet Luitwieler
Een mooie, rustige opname. De sfeer klopt met de aard van de muziek. Kort, maar dat is helemaal geen bezwaar. Toch drie kanttekeningen. Het koor staat wat ver weg, dat had directer gemogen. Of dat mogelijk was, kan de jury niet beoordelen vanwege het totale gebrek aan informatie. Er zitten nog wat storingstikjes in (op het eind bijvoorbeeld) die eenvoudig te verwijderen zijn. Verder is dit typisch muziek die je NIET op een minidisk recorder moet opnemen vanwege de compressie die daarin zit. Vooral op de grote en snelle dynamiekverschillen kan die compressie niet adequaat reageren. Een DAT recorder was beter geweest, zij het dat die nauwelijks meer te krijgen zijn. Denk dan vooral aan de nieuwe harddisk of solid-state memory recorders. Deze worden steeds goedkoper en nemen op zonder compressie.

Heideweek percussiegroep – Hans Ippel
Een hele mooie en interessante opname. Goed gekozen uit het repertoire: er valt wat te beleven voor de luisteraar. De percussiegroep had er zin in en dat straalt er ook vanaf. Ook de gimmick op het einde past in de sfeer van de opname. Ook deze opname is op straat gemaakt (vergelijk met de eerste inzending), maar is duidelijk beter verzorgd. Toch willen we een puntje aanstippen waardoor de opname nóg beter kan worden: creëer meer ruimtelijkheid. Als je nu links of rechts weghaalt, mis je niet veel.

Categorie C2 – Elektronische muziekopnamen

Sneeuwvlokken in de raderen – Rxxxxx Vxxxxx
Hetzelfde thema Gejaagdheid als de vorige inzending, maar dan op een geheel andere wijze verbeeld. Geenszins een makkelijk opgave om dat louter met muziek te bereiken. Wat dat betreft een compliment om zoiets aan te durven en in te zenden. De muziek is zeker illustratief (het is ook heel passend gebruikt in de vorige inzending), maar staat het ook op zichzelf? De jury vindt van niet, heel eerlijk gezegd. Het begint leuk met het tikken van een klok als bewegende raderen, maar het krijgt geen voortgang. Waar blijft dat breekpunt, de overgang naar lichtvoetige sneeuwvlokjes, een rustmoment? Het blijft nu een deuntje dat niet beklijft bij de luisteraar, omdat er geen verhaal in zit. Hoe moeilijk ook, probeer dat een volgende keer voor ogen te houden.

Categorie D – Geluiden uit de natuur

Geluiden uit een Australisch bos – Johan van der Werf
Een simpel gegeven: je bent in Australië en je wilt anderen kunnen laten beleven wat je daar hoort in een bos. Het begin van het bos (niet de muziek, daar komen we zo op) is goed: rustig (het is immers ’s nachts) en sfeervol. Maar dan gaat Johan er steeds meer bijmixen en wordt het te vol. Dit is geen normaal bos meer en klopt het helemaal niet meer met de nachtsfeer. Ook jammer zijn de stukjes opname met vervorming erin, had die nou sowieso weggelaten. Om in de Australische sfeer te blijven zou de jury ervoor gekozen hebben om het geheel te omlijsten met originele didgeridoo klanken en niet van de new-age achtige muziek van de soort van natuurgeluiden-met-muziek-cd’s die in overvloed te krijgen zijn.

Categorie E – Montages & Diversen

Liberate Tuteme Ex Infernis – Nico Warnaar
Wederom een interpretatie van het thema Gejaagdheid. Nu door een zeer knap in elkaar gezette montage van geluiden. Technisch helemaal niets op aan te merken. Als compositie, als verhaal, wel: eigenlijk hetzelfde manco als bij de vorige inzending, er zit geen spanning in, het werkt niet toe naar een hoogtepunt. Het blijft nu een aaneenschakeling van (combinaties van) geluiden, als postzegels naast elkaar gezet. Soms heel mooi en verrassend gecombineerd, maar dat is het dan. Waarom is de titel in het Latijns trouwens? Met het stukje stem was ook meer te doen, dan het een paar keer te herhalen. Op het eind zwaar aangezet met pompeuze muziek. Wat was daar nu de boodschap van? Kortom, knap gedaan, maar de plank misgeslagen omdat de luisteraar alleen maar met vragen achterblijft.

Baby zing mee – Bert Aussen
Tja, wat moet je hier nu mee? Bert wist het ook niet, want hij vulde een vraagteken in voor de categorie. De jury kwam er ook niet uit: het is een muziekopname, maar is als inzending helemaal niet als zodanig bedoeld, het gaat immers om de baby. Geluiden uit de natuur dan? Nee, ook niet, want is is de combinatie van baby en muziek. Dus blijft E – Diversen over. Hoewel het een toevalstreffer is - Bert heeft geen uitzonderlijke moeite hoeven doen, anders dan de recorder bij toeval te hebben draaien – is de opname een juweeltje vanuit het oogpunt van geluidsjagen bezien. Dit is niet gefaked, dit is ECHT. Terecht door Bert achteraf als zodanig herkend en door het in te zenden ons daar allemaal deelgenoot van te maken. Dank daarvoor!

Mister “Nieuw Ongehoord Sfeervol” (NOS)-journaal – Ton Berkhout
Het bekende gegeven om veel uitspraken van één persoon te verzamelen en daar weer iets nieuws, onverwachts of humoristisch’ van te maken. Dat is al vaak gedaan en je moet van goeden huize komen om origineel voor de dag te komen. Het is ook ontzettend veel werk. Veel verzamelen, teksten uitschrijven, combineren, selecteren en weer monteren. Heeft Ton de jury hier kunnen verrassen? Nee, is helaas het antwoord. Daarvoor is het resultaat niet verknipt genoeg, te braaf misschien zelfs. De montage zelf had beter gekunt met meer zorg en oog voor details, zeker met de huidige middelen op de computer.

Categorie G – Internationaal thema “Toekomstbeeld”

Toekomstbeeld – Wally Huisman
“Schets de toekomst door te luisteren naar het verleden”, is Wally’s redenering bij deze compilatie. Op zich mooi dat Wally al deze geluiden heeft opgenomen in een Engels museum –als een echte geluidsjager- en de montage is alleszins netjes, maar de koppeling van de compilatie met het thema doet geforceerd aan. De volgorde van de geluiden kent ook geen opbouw. Gaan we chronologisch van oud naar nieuw? Hoe moeten we van hieruit nu Wally’s idee van de toekomst afleiden? Ook hier geldt wat deze jury al bij voorgaande inzendingen heeft aangegeven: goed idee, maar de uitwerking schiet tekort.

Image of a trip in 2080 – Pieter Verhard
Overduidelijk een toekomstbeeld. Een leuk en origineel gegeven: hoe gaan wij ons in de toekomst verplaatsen. Niet met steeds snellere vlieg- of ruimtevaartuigen. Nee, we gaan weer terug naar de trein volgens Pieter, maar wel eentje met heel bijzondere eigenschappen. Je moet er maar opkomen! De mix van geluiden en (eigengemaakte!) muziek die Pieter gebruikt om dit uit te beelden, vindt de jury heel geslaagd. De combinaties zijn ook passend. De kreet “organisch” is hier gevallen. De jury wil nog wel een paar verbeterpunten aangeven, zodat deze inzending internationaal nog beter gaat scoren. Allereerst krijgt de muziek in het middenstuk te veel de overhand. Het is niet langer zo dat de muziek ondersteunend aan de geluiden is, zoals Pieter zelf opschrijft in zijn toelichting. Laat dat trein-achtige weer terugkomen, bijvoorbeeld. Dat is een beetje het gevaar van je eigen muziek maken: schiet niet door in het gebruik ervan. De aankomst op Gare du Nord zouden we geluidsmatig wat aangedikt willen zien, zodat de reis een duidelijk eindpunt kent. Hoe dan ook: de jury heeft hier met veel plezier naar geluisterd.

Nationale Klankdiawedstrijd

Jury:

- Martin Koolhoven (professioneel filmer)
- Michel Verhoef (winnaar Grote Prijs Klankdiawedstrijd 2005)
- Bram Dekkers (klankdia-amateur)

De inzendingen en de uitslag:

Met de wind mee – Ben Bläss (5:05)
De wereld in een winterse entourage te mogen aanschouwen vanuit het vogelperspectief – een hete-luchtballon- mag tot een bijzonder indrukwekkende belevenis worden gerekend. Moeder natuur presenteert zich in optima forma! Omdat de ballon dezelfde snelheid heeft als de wind hoor je geen windgeruis en voel je de kou niet. Maar toch krijg je er kippenvel van. En hoe!

Song of Sand – Henk-Jan de Weert (3:50)
Als zandgolven geluidsgolven waren, welk lied zou er dan klinken? Als oorlog een spel was, dat een man of kind denkt te kunnen winnen. Welke spelregel zou de dwaas dan te val brengen, zodat het land onbevlekt blijft?

Chitra's Wereld – Gerrit Kooren (6:50)
Chitra, een jong meisje uit een boerengezin van het platteland van Noord-India laat de toeschouwer kennis maken met haar leefwereld. Vanuit haar perspectief zien we beelden van het dagelijk (boeren)-leven in de omgeving van Udaipur, India. Chitra laat ons ook iets zien van haar school

Ik kom er graag – Ton Hensen (7:15)
Het Zuid-Hollandse eiland Goeree is sinds een twaalftal jaren een geliefd vakantieverblijf in de maand september. Meerdere series zijn hier ontstaan, maar met dit diaporama heb ik willen aangeven waarom ik er steeds weer terug kom.

Vooruitgang tot stilstand – Theo Eichhorn (7:30)
De opmars van kruisjes en monumentjes langs de Noord-Hollandse wegen, neergezet om stil te staan be een omgekomen kind of familielid. Om anderen te waarschuwen voor een gevaarlijke verkeerssituatie of om een plekje te hebben waar ze hun stille verdriet kwijt kunnen. “Een afscheid dat nooit went”.

Glück auf Zollverrein! – Henk-Jan de Weert (5:20)
Enkele tientallen jaren geleden sloten de kolenmijnen en stopte de cokesproductie bij de Zollverein in Essen (D). Inmiddels is het complex opgenomen op de UNESCO wereld erfgoederenlijst. Echter op dit moment spreekt men in Duitsland weer van het heropenen van de steenkolenmijnen en opstarten van de cokesproductie.

Een krasse grijsaard – Dini van Gent (6:58)
Een oude taxus denkt terug aan hetgeen hij gedurende zijn lange leven tot nu toe heeft meegemaakt.

Onverwacht bezoek – Jan Tuinman (4:00)
Tijdens een fotosessie op een zandverstuiving gebeurde er iets bijzonders......

Logboek van het Emmer Dierenpark – Johan van der Werf (9:45)
Dit is een programma gemaakt naar aanleiding van een gids die door de Dierentuin is uitgegeven met de titel Logboek van de Dierentuin. Het vertelt een verhaal over het ontstaan van leven en de dieren, die vanuit verschillende landen komen en toch een goed leven hebben in dit dierenpark.

Back to the Future – Giel Rombout (4:33)
Kort geleden kocht ik een nieuwe Telelens. Helaas was zijn bereik te kort om foto’s te maken van ons zonnestelsel daarbuiten! Al deze uitzonderlijke beelden zijn dus gemaakt door de Hubble telescoop met een zo hoog mogelijke resolutie. Een kijkje in de toekomst of zien we de toekomst, is de vraag?

"The Bridge is safe" – Henk P. Tulp (9:30)
“Niemand zal ooit weten hoe belangrijk deze held was voor ons”; woorden van een militair in 1944 te Nijmegen. Een AV als eerbetoon aan die jonge held en zijn gedachtengoed.

Gevormd door de tijd – Liseth Schoutsen (3:30)
Normandie een kuststreek in het westen van Frankrijk, met een schitterende kustlijn van krijtrotsen, waar kleuren composities eindeloos zijn. Gevormd in de tijd door wind, water, eb en vloed, maken van deze rotswanden een spectaculair natuurverschijnsel.

The Call of Spring – Giel Rombout (4:45)
Het voorjaar heeft vele surprises voor ons, van zonsopkomst naar een nat einde op deze dag, de natuur ontwaakt, je voelt het voorjaar, je wilt naar buiten om dit te bewonderen en te fotograferen.

Water vlucht voor het ijs – Leo Koppens (4:57)
Water snelt de berg af tussen verstild maar gestaag groeiend ijs. Twee werelden, dynamisch en statisch. Beiden fonkelend in het spaarzame aanwezige en door mij zelf meegebrachte licht. En dat alles in een ingetogen beekje in de ardennen. Een warme beleving in de kou.

Black White – Piet Huygens (3:53)
Black White is een serie met choreografie van diverse vormen en kleuren op de tekst en muziek van het lied Spiders web van Katie Melua en het zet de mens aan het denken.

Intergalactic Radio Station – Jan Tuinman (5:40)
Een fantasieserie met een science-fiction achtig karakter. De beelden zijn gemaakt van oude radio en tv onderdelen, belicht met speciuale lichteffecten!

Winter 1873 "Gaudi's Droom" – André Hartensveld (6:00)
Ver voordat de eerste steen gelegd was zag hij de beelden al. Een kathedraal op reizend uit de aarde en gebaseerd op organische vormen. Een symbool voor de rotsvaste Catalaanse geloofsovertuiging, het verhaal van Christus uit beeldend in vorm en architectuur.

Ys – Roel van Breugel (3:22)
Digitale AV serie van diverse ijssculpturen die ten toon werden gesteld Eindhoven.

Vatersay – Dini van Gent (7:20)
Vatersay, één van de eilanden van de Buiten-Hebriden, te westen van Schotland. Eén weg, twee stranden, duinen en rotsen, een eldorado voor wandelaars en archeologen.

Sonata Tulipa triada – Lia Kok (3:07)
Een bosje tulpen, zo uitgebloeid. In een drietal beelden is de herinnering aan het boeketje vastgelegd. Met behulp van de huidige computertechnieken hebben ze leren dansen. In de spreekwoordelijke ‘mum’ breidde de bos zich uit tot zestien bloemen, om tegen het einde van de serie weer terug te keren tot de drie van het eerste uur. Voor het maken van deze serie heb ik me laten inspireren door mijn oude hobby in de doka.

Amazing Amazon – Remko Dalkmann (10:25)
Het Amazonebekken wordt ook wel de groene long van de wereld genoemd. Dit onmetelijke tropische regenwoud kent een enorme soortenrijkdom en heeft zelfs de ijstijden doorstaan. Maar het dreigt nu verloren te gaan...
Het Amazonegebied herbergt een rijke variatie aan ecosystemen zoals rivieren, meren, vloedbossen, moerasgebieden en oerwouden die nooit onderstromen. Dit is het leefgebied van pirañas, kaaimannen en watervogels; van brulkikkers, luiaards, jaguars en apen die van tak naar tak springen; van de Victoria Regia-reuzenwaterlelie, lianen, wurgplanten en woudreuzen. Trek in dit beeldverhaal met Remko diep het fascinerende Amazonewoud binnen en verbaast u zich mee in: AMAZING AMAZON.

Pitcher Tango – Sander van Hulsenbeek (3:16)
Een experiment dat overal gemaakt zou kunnen zijn: door elkaar slingerende planten, als in een dans nodigen uit tot een Tango-project. Beelden uit een videoclip worden vaag door de stilstaande beelden van Borneose bekerplanten geprojecteerd. De planten hebben opvallende vormen en kleuren. De video complementeert die!

Rea: realisatie; Foto: fotografie; B/G: combinatie beeld-geluid

Punten per kolom zijn de som van de punten van de 3 juryleden.

De Jurybeoordeling:

Deels beschikbaar.

Song of sand - Henk Jan de Weert
Je hebt ons een prachtig sfeerbeeld van de elementen: lucht, zand en zee voorgeschoteld. Een moeilijke opgave om hiervan een pakkende, en de aandacht erbij houdende, ervaring van te maken. Wij vinden dat je daar toch wel redelijk in bent geslaagd door goede fotografie en een sfeervolle combinatie van het beeld met de muziek van Suzanne Vega. Het gevaar is echter groot dat de gezongen tekstinhoud niet helemaal overeenkomt met de getoonde beelden, wij hebben daar echter bij deze presentatie niet zo zwaar aan getild, omdat de strekking van de gezongen tekst de lading volledig dekt.
Wij vonden het wel jammer dat er geen sprake was van een dramatische beeldopbouw in het verhaal en het daardoor aan echte hoogtepunten in de presentatie ontbrak. Echter, concluderend, kunnen wij toch wel zeggen dat de positieve punten van jouw presentatie de boventoon blijven voeren.

Chitra’s Wereld - Gerrit Kooren
De jury vond deze presentatie een goed voorbeeld van een presentatie in de zogenaamde documentairevorm. De sfeer van het Noord-Indiase platteland heeft de maker goed weergegeven in vele kleurrijke beelden. Hierin neemt de maker ons volledig mee aan zijn hand, door middel van het meisje Chitra, en laat ons haar hele leefwereld zien. Dit getuigt van een goed inlevingsvermogen.
Doordat de toeschouwer helemaal door het verhaal wordt geleid blijft er echter jammer genoeg minder over voor zijn verbeeldingskracht. Dat wordt in dit geval ook versterkt door het oplezen van de begeleidende tekst. Normaal gesproken wordt het teveel óplezen van een begeleidende tekst niet erg gewaardeerd, maar omdat het hier om een kinderstem ging hebben we dat niet al te zwaar aangerekend.
Behalve een prachtige schakering aan kleuren in de foto’s vonden wij wel dat er fotografisch gezien enkele storende overbelichte beelden in zaten. Door het weglaten van enkele minder goede beelden, zal de presentatie iets korter worden en hierdoor mogelijk aan zeggingskracht kunnen winnen.
Concluderend zijn wij van mening dat dit een kleurrijke en sfeervolle weergave is van de leefwereld in een ver land gezien door de ogen van een kind.

Ton Hensen – Ik kom er graag
De jury hield gemengde gevoelens over aan Ik kom er graag. Het begin was zo sterk, dat vanaf het moment dat het strand verlaten werd er een gevoel van teleurstelling ontstond. Niet dat de productie hier slecht werd - zeker niet - maar de opening was zo goed geschreven, zo poëtisch, zo persoonlijk – kortom - zo kunstzinnig, dat het hierna wel bijna móest tegenvallen.
Wat de jury betreft had Hensen het dan ook bij het strand mogen laten. Ik kom er graag was dan een korte, perfecte, artistieke serie geweest; nu slechts een (wat lange) goedgemaakte reeks, waar de liefde voor het onderwerp ontroert en indruk maakt.

Een krasse grijsaard - Dini van Gent
De jury vond deze presentatie getuigen van een interessante benadering van een ogenschijnlijk simpel onderwerp: het leven van een oude taxus. Met name is er fotografisch gezien bijna niets zo moeilijk dan de grilligheid van levend hout op een aantrekkelijke wijze vast te leggen. Nu was in deze presentatie de taxus niet alleen het onderwerp maar tevens het leidende voorwerp naar een inleiding in een stukje geschiedenisles. Dit vonden wij door de gehele presentatie zeer knap uitgewerkt, en bovendien met een uitgebalanceerde montage van geluidseffecten en goed passende muziek. Zelfs de humor rondom missionarissen ontbrak niet.
In de wereld van het diaporama zegt men soms dat het gesproken woord meestal niet zoveel toevoegt aan het getoonde beeld, wij (fotografen) zeggen dan ook meestal dat het beeld voor zich moet spreken maar in deze presentatie was het gesproken woord toch wel een must om de verhaallijn te kunnen volgen, en dit was hier dan ook zeer consequent uitgewerkt.
Toch hebben wij ook nog een punt van kritiek bij de stem, die zeker niet te nadrukkelijk aanwezig was, maar wel enigszins voller, frisser van toon had kunnen zijn. Al met al vonden wij dit toch een lovenswaardige presentatie.

Logboek van het Emmer Dierenpark - Johan van der Werf
De jury vond deze presentatie zeer informatief. De maker laat dan ook in een ruim 9 minuten durende presentatie alle facetten van het dierlijk leven uit de hele wereld aan ons zien. Dit is echter een bijna onmogelijke opgave en resulteert gemakkelijk in een overkill aan zeer uiteenlopende beelden, waardoor de samenhang van de presentatie nadelig wordt beïnvloedt. Hier hadden wij als jury toch wel wat moeite mee. Wij vragen ons bovendien af of de begeleidende ondertiteling wel strikt noodzakelijk is en veel toevoegt aan de getoonde beelden. Daarentegen vonden we dat de hier en daar gemonteerde diergeluiden de beelden goed ondersteunden. Wij vonden het wel jammer dat de foto’s vaak een beetje onscherp zijn gebleven en de tijdsduur van de presentatie voor ons gevoel wel wat zou kunnen worden ingekort. Al met al toch een leuke aanvulling van het bestaande logboek en wellicht een promo voor het Emmer dierenpark.

Back to the Future - Giel Rombout
De jury was getroffen door de beeldkwaliteit en de uitzonderlijke beelden uit het heelal. Aanvankelijk dachten wij dat de grillige bijna menselijke geestverschijningen door de maker hier knap met photoshop doorheen waren gemixed, niets was minder waar zo wij later begrepen, want de beelden waren allen echt opgenomen. Welk een wonderlijke, fantastische wereld daarbuiten !
Je bent er dan ook in geslaagd deze verwondering op ons over te brengen, hoewel het naar ons gevoel wel ontbrak in het vertellen van een verhaal. Het begin werd dan ook niet echt ingeleid maar het gehele verhaal stortte zich gelijk over ons uit.
Wat wij ook jammer vonden dat een aantal zoomeffecten niet echt functioneel overkwamen, maar kennelijk nogal willekeurig werden toegepast. Wellicht zou een roterend effect bij de spiraalnevels meer voor de hand hebben gelegen, als je ueberhaubt al van effecten gebruik zou willen maken. Los hiervan vonden wij toch dat het getoonde een fantastische reeks onverwachte beelden heeft opgeleverd.

The Call of Spring - Giel Rombout
De jury vond deze presentatie een sfeervolle weergave van de zich aankondigende lente. Aan het begin de ochtendgloren in een waterrijk en winderig landschap met daarna de rust van een bloemrijke omgeving met een voorjaarszonnetje. Jammer genoeg misten wij hierbij het geluid van water en wind en vonden we de vogelgeluiden veel beter passen bij de beelden met de bloemen dan bij de beelden van het water in het eerste deel. Daarna was er de overgang naar de hanggliders die toch enigszins plotseling, bij wijze van spreken, uit de lucht kwam vallen. Hierbij had een door de zwevers voortgebracht zoevend geluid ook een leuke aanvulling kunnen zijn.
De daaropvolgende scène van de neerkletterende regen op de daken vonden wij leuk gevonden, hoewel de sprong van natuur naar bebouwing wel wat snel was gemaakt. Toch vonden wij dat er een duidelijke verhaallijn in de presentatie zat, wat men over het algemeen bij dit onderwerp niet zo vaak tegenkomt, en dit dan ook zeer konden waarderen.

Intergalactic Radio Station - Jan Tuinman
Toen wij deze inzending zagen moesten wij onwillekeurig denken aan de inzending van Chiel Rombouts. Toch willen wij benadrukken dat beide presentatie zo objectief mogelijk en los van elkaar zijn beoordeeld. De beelden en het geluid van deze presentatie, Intergalactic Radio Station, dekt wat ons betreft volledig de lading en laat hierover geen duidelijkheid te wensen over. Het zijn zeer kleurrijke en toch wel bijzondere beelden geworden en bovendien goed gemonteerd. Het tempo van de muziek paste goed bij de beeldovergangen en ook een enkele songtekst, “..break some rules..” sprak ook tot de verbeelding.
De lichteffecten gecombineerd met de muziekkeuze van Vangelis ligt voor de hand maar is wel knap gevonden. De idee van de tegenstelling van een oneindig grote kosmos tegenover het kleine van de macrofotografie vonden wij ook wel geslaagd. Wel had de jury enkele problemen met de herhaling van gelijksoortige beelden wat op een gegeven moment geen extra toegevoegde waarde heeft in de presentatie. Mogelijk zou ook een verder uitgewerkte verhaallijn de presentatie nog meer ten goede kunnen komen.
Conclusie: Een leuke, kleurrijke en aparte presentatie onder de begeleiding van de muziek van Vangelis in een goed passend en prettig tempo.

Henk P. Tulp – “The Bridge is Safe”
Henk Tulp maakte dit mooie eerbetoon dat ietwat stroef begint, maar eenmaal op gang, indruk maakt. Het meest geslaagd is dan ook het middenstuk. De jury heeft geboeid gekeken en geluisterd naar de Engelse teksten, die helaas het ene moment wat beter te volgen waren dan het andere. Aan het einde zakt het niveau helaas een beetje, waardoor bij de jury het gevoel ontstond dat de serie in een wat meer gecondenseerde vorm beter tot zijn recht zou zijn komen.
Uiteindelijk wordt dit allemaal goed gemaakt door de betrokkenheid die Henk Tulp bij het onderwerp toont. Deze oprechte benadering maakt van “The Bridge is Safe” een geslaagd eerbetoon.

Piet Huygens – Black White
Deze frisse productie van Piet Huygens doet meer denken aan de videoclip van Prince (Sign of the Times) dan aan de gemiddelde klankdiaserie. Een vreemde eend in de bijt dus, en dat was een welkome verassing. Helaas valt het nummer van Katie Melua aan het einde in herhaling en is Huygens er niet helemaal in geslaagd om daar dezelfde frisheid te behouden die de rest van de productie wel heeft.
Al met al is Black White een uitstekende abstracte benadering van het nummer Spider’s Web en is de jury benieuwd waar deze ingeslagen weg ons in de toekomst naartoe zal brengen.

Roel van Breugel - Ys
Ys van Roel van Breugel is een strakke, uitstekend gefotografeerde serie die helaas gekozen heeft voor muziek van The Dire Straits als soundtrack. Niet dat er op zich iets mis is met dit nummer, maar door de grote bekendheid ervan, wordt de ritmische montage op sommige plekken wat voorspelbaar en zelfs obligaat. Toch valt er veel te genieten in deze productie van Roel van Breugel. De ijssculpturen blijken een prachtig visueel schouwspel op te leveren en fotografisch is deze serie dan ook buitengewoon geslaagd.

Lia Kok – Sonata Tulipa triada
Drie – op zich niet eens zulke bijzondere – beelden van een tulp zijn de bestanddelen voor een speelse dans met vormen. Lia Kok gooit de trukendoos open, wat een grappige en interessante productie oplevert. Helaas begin je na een tijdje het idee door te krijgen en wordt de verdere afhandeling wat systematisch en minder fris dan het aanvankelijk aanvoelt. Desalniettemin is Sonata Tulipa triada van Lia kok een vrolijke, creatieve stoeipartij met vormen geworden.

Remko Dalkmann – Amazing Amazon
Amazing Amazon is een professioneel ogende en consciëntieus gemaakte productie. Goede geluidsband, mooie foto’s en goed gebruik gemaakt van moderne technieken. Helaas blijft het geheel iets te veel hangen op het niveau van een verslag en wordt het uiteindelijk zelfs wat moraliserend. De slingerende aap was de jury iets te koddig en viel een beetje buiten de toon. Dalkman beheerst zichtbaar en hoorbaar het medium, maar de jury zou graag zien dat de uitwerking wat persoonlijker werd.
Amazing Amazon maakt vooral technisch indruk. De vaardig gemaakte geluidsband draagt goed bij aan het geheel en de zorgvuldige fotografie is treffend.

Sander van Hulsenbeek – Pitcher Tango
Bewegend beeld. Mag dat eigenlijk wel in deze competitie? Heel even gingen de blikken naar de reglementen (‘ja, het mag’), maar al snel kwam de jury op een veel zinvollere discussie: ‘Levert het geheel iets interessants op?’
Sander van Hulsenbeek gebruikt stilstaand beeld, bewegend beeld, beweegt stilstaand beeld en zet bewegend beeld stil. Bijna iedere combinatie wordt uitgeprobeerd. Een zingende dame wordt visueel begeleid door een – andere – dame uit een videoclip, die even later ook in beeld mag zingen, zónder dat daar in de muziek nog aanleiding voor nodig is. Alsof Van Hulsenbeek werkelijk alles wil gebruiken wat hij tot zijn beschikking heeft, komen er ook nog teksten over beeld voorbij. Op dat moment wordt het artistieke geheel helaas even gereduceerd tot simpele educatie.
Pitcher Tango wordt door Van Hulsenbeek experimenteel genoemd, maar lijkt evenzogoed een knuppel in het hoenderkok te willen gooien. Het eindresultaat is wellicht beter te omschrijven als het aftasten van mogelijkheden, dan een tot in de puntjes goed doordachte en gelukte productie. De jury waardeert het enorm dat Van Hulsenbeek op zoek is naar nieuwe artistieke mogelijkheden en is erg benieuwd waar deze ontdekkingsreis toe zal leiden.